De laatste tijd ben ik veel aan het lezen en ben ik zeer contemplatief ingesteld. Ik kom weinig toe aan bloggen. Mogelijk heb ik ook minder te zeggen dan een tijd geleden. Ik voel de energie door mijn aderen stromen en geef meer aandacht aan de Mahamantra. Zalig zijn de Namen, dat Ze me in staat stellen een dialoog aan te gaan. Dat Ze me in staat stellen Hen te verheerlijken. Dat Ze me in staat stellen te zijn in al mijn onvolkomenheden. Dank.

Vandaag las ik op Internet het volgende citaat van Srila Bhaktivinoda Thakura:

“The eleventh obstacle of the Vaisnavas is sectarianism, which takes the shape of the forest fire. Due to sectarianism, a person cannot accept anyone outside his own group as a Vaisnava, and as a result, he faces many obstacles in finding a guru and associating with devotees. Therefore, extinguishing the forest fire is most important.” (Krsna Samhita, 8.22)

Ik buig diep voor alle vaishnava's, dat ze ons altijd mogen bijstaan in onze zoektocht naar Sri Sri Radha Krishna.

Vandaag heb ik een gedragen bui. De Namen gonzen rond en ze nemen me mee. Het voelt alsof een bad Liefde over me wordt uitgestort en ik niet goed weer hoe ik die Liefde het best kan beantwoorden. Mijn hart voelt zacht en tranen wellen spontaan in mijn ogen. Geluk, diep geluk tenmidden van ongeloof. Vol dankbaarheid denk ik aan Gurudev, dat hij me alijd mag bijstaan ook al ben ik het schaap dat van de kudde is afgedwaald. Haribolo!

Mijn ogen vallen haast toe, maar ik ben vol van de Naam. Soms heb ik van die momenten dat ik moeilijk kan stoppen. De Naam hangt in de lucht en neemt mijn geest mee. Heerlijke momenten die ik iedereen toe wens. Diep buig ik in het stof voor de Naam. Mogen de Namen van Sri Krishna Bhagawan mij nooit verlaten en altijd een baken van licht zijn in mijn duisternis.

Gisteren las ik onderstaand bericht dat me vervulde van vreugde:

''Ik hoorde gekrijs, keek naar boven en zag dat er een kind uit de lucht viel. Ik stak mijn armen uit en ze viel er recht in. Een mirakel'', zegt Matteo Ianiri (54) uit de Brusselse gemeente Vorst zaterdag in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws. Het vierjarig meisje Philine uit Nijvel was aan de aandacht van haar ouders ontsnapt op een bovenverdieping van de H&M. Ze kroop op de leuning van de roltrap. Ze viel erover en stortte naar beneden.

De redder is zwaar geëmotioneerd door de gebeurtenis. Hij prijst zich gelukkig dat hij iets later in de winkel was, omdat hij toch maar de tram nam in plaats van de auto. ''Als je eraan denkt dat zo'n banale keuze als tram of auto ervoor gezorgd heeft dat ik op het goede moment op de goede plek stond, voelt het ongelofelijk aan. In alle andere gevallen was dat meisje morsdood geweest. Ze viel wel twintig meter naar beneden.''

En dan zijn  er nog mensen die beweren dat wonderen niet bestaan. Sri Krishna is altijd bij ons en waakt over ons. Soms hebben we dat nauwelijks in de gaten en soms wat meer.

Vandaag wil ik u iets vertellen over de Mahamantra, het chanten van de Heilige Namen. Niet dat ik hier nu zoveel van weet, zeker niet in vergelijking met de paramahamsa’s, de zwaangelijken, de eerbiedwaardige vaishnavas, maar waar het hart vol van is daar loopt de mond van over. Het is een bron van gelukzaligheid, het fundament van het geestelijk leven, een mantra die je overal en nergens kan opzeggen. Eenzaamheid behoort tot het verleden, want de Heer reist met je mee. Wie neemt de handschoen op?

Als ik met buitenstaanders praat over de Mahamantra dan zeggen ze al snel "het zijn maar een stel woorden, wat kun je daar nu mee". Geduldig leg ik dan uit dat er geen verschil is tussen de Heer en Zijn namen en dat het reciteren van deze mantra iedereen in staat stelt het hoogste geluksniveau, het dienen van de Heer en Zijn Vrouwe, te mogen ervaren. Velen halen dan hun schouders op, het ligt volslagen buiten hun wereldbeeld. En hoogste geluksniveau, heeft dat niet iets te maken met drugs, het zien van de sterren op een of andere psychedelische trips. Nee, zo iets zweverigs is niks voor mij, zeggen ze dan. En inderdaad klinkt het onvoorstelbaar dat zo iets bereikbaar is door het reciteren van de Heilige Namen. Maar weinig mensen gaan hiertoe over. Even goede vrienden hoor.

He, leest u deze blog nog steeds? Dat is vreemd. Dan doet u waarschijnlijk zelf aan japa. Mocht er de minieme kans bestaan dat u dit niet doet, maar toch verder leest, wat heeft u dan te verliezen? Ga gewoon eens rustig zitten. Haal eerst eens een paar keer diep adem. Zeg tot u zelf hier ben ik en ik wil een relatie met God. Zeg dan de Mahamantra: Hare Krishna Hare Krishna Krishna Krishna Hare Hare Hare Rama Hare Rama Rama Rama Hare Hare. Heeft het u veranderd? Heeft het u rust gebracht? Mocht dit het geval zijn, herhaal het dan de volgende dag. Diep buig ik voor uw lotusvoeten. Ik schrei tranen van geluk dat u uw eerste stappjes heeft gezet op het gebied van mantrameditatie. U zult forse sprongen voorwaarts maken en mogelijk mij meeslepen op weg naar Sri Sri Radha Krishna.

Een tijdje heb ik niet kunnen bloggen vanwege mijn verblijf in het buitenland. Er waren tal van onderwerpen waar ik over zou kunnen bloggen, maar meestal als ik achter de computer kruip dan verdwijnt de inspiratie. Dan denk ik, wat kan ik de achtenswaardige lezer vertellen wat hij of zij niet al weet. Maar dan bedenk ik me dat ik ook blog voor mezelf. Dat ik me soms zelf een spiegel voor hou van de hoge idealen die ik tracht na te streven en als ik dan naar mijn eigen leventje kijk dan besef ik dat ik nog in een staat van onwetendheid leef.

Toch begint ergens langzaam een besef door te dringen. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat toen ik met japa begon me afvroeg waar het goed voor was. Vanuit de diepe duisternis waarin ik leefde, kwam bijvoorbeeld de volgende vraag op: goed, ik voel dat het chanten van de Heilige Namen me helpt om me te concentreren, maar zou dit effect niet net zo goed bereikt worden als ik me zou concentreren op de namen "coca cola, coca cola". Gelukkig zijn de Heilige Namen zeer barmhartig en hebben ze me vergeven voor deze heiligschennis. Nu als ik soms zit te chanten dan voel ik de zoetheid van de Namen, voel ik de zalving, voel ik ontroering en een groot gevoel van dankbaarheid. Maar ik moet dan ook erg lachen om die gedachten die ik vroeger had.

Maar ook nu moet ik nog een enorme weg afleggen en realiseer me dat ik over tien jaar waarschijnlijk weer erg moet lachen om de gedachen die ik nu heb of de gekke sprongen die ik maak. Daarom bid ik voor de genade van de Heilige Namen dat Ze me meenemen, zodat ik mag groeien in dienstbaarheid aan Sri Sri Radha Krishna.

Vanochtend kwam de volgende gedachte in me op die ik met u wou delen:

Nederigheid is als een bloem die opkomt in het hart van de toegewijde.

Zo juist is verschenen A Shower of Divine Compassion. Collected Poems of Shrila Prabhupada. Dit zijn gedichten van Srila A.C. Bhaktivedanta Swami Maharaja. Ze zijn op een enkele uitzondering na allen geschreven in Bengali en nu vertaald in het Engels. Ik heb zelf het boek nog niet in handen gehad, maar kijk er erg naar uit. Poetische expressie is immers een van de kwaliteiten van een vaishnava. MIsschien kan iemand reageren die de gedichten gelezen heeft?

Vandaag kwam ik de onderstaande slokha tegen (vertaald in het Engels). Ik heb altijd geloofd dat een toegewijde die bij het verlaten van zijn lichaam niet volledig gericht was op de Heer, niet hoefde te wanhopen. Er is namelijk ook nog altijd de genade van de Heer. En nu vond ik dit prachtige vers:

If My devotee is not able to remember Me at the time of death because of the great disturbances felt within the body at that time, then I shall remember My devotee and take him back to the spiritual world.